Çağın hastalığı depresyon, stres, kanser derken gözümüzün önündekini görmüyoruz. Hepimiz kafamızı sıyırıp tavana astık yahu!

Doğal olmayan gıdalar, suni davranışlar, onu bunu yetiştireyim, aman ha geç kalmayayım derken, kafamızın default ayarları şaştı.

İnsanlarda bir anormallik var. Birbirlerinin anormalleştiğini görebiliyorlar fakat kendilerinde haberleri yok. Toplumca delilik şelalesinden su içmiş gibi yavaş yavaş çıldırıyoruz. Bünye dayanmıyor artık bu kadar hızlı yaşamaya, duygu değişimlerine, baskıya ve doyumsuzluğa.

Doğaya attıkça genlerimizi yeniden hatırlıyoruz. Ama çare yok, tımarhaneye geri dönüyoruz.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir