Hepimiz evlerimize çekildik. Hatta evlerimizi şehir dışarısına taşımaya çalışıyoruz. Her gün aynı havayı paylaştığımız insanın cenazesine bile adetten diye gider olduk. Peki neden sevmiyoruz biz insanları ?

Egolarımızla, yamyamca arzularımızla baştan aşağıya kirlendik. Bu nedenle de birbirimizden olabildiğine kaçıyoruz. Arınmak yerine kılıflara bürünüyoruz.

Peki nereye gider bu iş ? Bizi bir uyaran, aydınlatan olmazsa bu iş kıyamete gider. Suni tebessümler, çıkar kavgaları ancak o zaman son bulur.

Temizlenseydik keşke kire razı olacağımıza. Elimizdekini başkalarıyla da paylaşsak, çileyi beraber çeksek, ekmeği bölüşsek fena mı olurdu ? Şeytanı üzmenin vakti gelmedi mi hala ?

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir